ز التفات تو دارد طمع که چون خورشید

نه جایگه به صدف در شاهوار کند

گرفتم آنکه بود مهر نوربار هنر

نه جایگه به فلک مهر نور بار کند

به خانه یی چو چهارم فلک مدارکند

حکیم گوید کاینده را همی زیبد

که حال خود را از رفته اعتبارکند