توان بنای دوصد بحر بیکران افکند

به نیم کاوش فکرت ز رای موی شکاف

هزار رخنه در ابداع کن فکان افکند

ز قطره ای که چکد ز ابر دست او بر خاک

فتد زکاخ وی ار سنگ ریزه یی به زمین

ازو اساس جهان دگر توان افکند

تنی که کرد خیال خلاف او به ضمیر