فلک ز بهر زمین بوس آستانه او

به دهر طنطنه در کان بهرمان افکند

گره گشود ز کار زمانه شمشیرش

گره چو در خم ابروی جانستان افکند

به لابه خود را در پای پاسبان افکند

بر آستان ز فرومایگی چو بار نیافت

به عذر فعل خطا خاک در دهان افکند