به دهر طنطنه در کان بهرمان افکند

تنی که کرد خیال خلاف او به ضمیر

اجل به دوده او مرگ ناگهان افکند

ز بس که دهره او بحر بهرمان آورد

گره گشود ز کار زمانه شمشیرش

گره چو در خم ابروی جانستان افکند

فلک ز بهر زمین بوس آستانه او