اجل به دوده او مرگ ناگهان افکند

فتد زکاخ وی ار سنگ ریزه یی به زمین

ازو اساس جهان دگر توان افکند

تنی که کرد خیال خلاف او به ضمیر

ز بس که دهره او بحر بهرمان آورد

به دهر طنطنه در کان بهرمان افکند

گره گشود ز کار زمانه شمشیرش