نشایدش به چنین رنج بیکران افکند

روا مدار که خلقی زنند شکرخند

که ذره را ز نظر شاه خاوران افکند

کسی که معدن چندین هزار فضل بود

ز من جهانی در خنده زانکه سطوت تو

به سرخ چهره من رنگ زعفران افکند

ز یک شکنج به روی مهابت تو به من