ز من جهانی در خنده زانکه سطوت تو

که ذره را ز نظر شاه خاوران افکند

کسی که معدن چندین هزار فضل بود

نشایدش به چنین رنج بیکران افکند

به سرخ چهره من رنگ زعفران افکند

ز یک شکنج به روی مهابت تو به من

دو قوم را به گمان عقل نکته دان افکند