اندر ازار سرخ بجای سرین تو

لرزان مدام از چه سبب اینقدر بود

بلور ساده است که چونین ز عکس او

روشن سر او بام و در و بوم و بر بود

نسرین به بار و سیم به خروار در بود

مسکین دلم که در طلب سیم تو مدام

همچون گدای گرسنه دل دربه در بود