وین عجب کش گه خرام آن کوه

با میانی که موی وار بود

تن ما نیست آن میان نحیف

اینقدر از چه بردبار بود

همچو سیماب بیقرار بود

راست پنداری از نهیب ملک

پیکر خصم نابکار بود