اینقدر از چه بردبار بود

کشد این کوه را به هر طرفی

با میانی که موی وار بود

تن ما نیست آن میان نحیف

وین عجب کش گه خرام آن کوه

همچو سیماب بیقرار بود

راست پنداری از نهیب ملک