گر دل مرا به مور خطت راهبر شود

یک ره میان بزم به عشرت کمر گشای

تا بویه دست من به میانت کمر شود

از فر بخت تخت سلیمان دهم به باد

طوبی لک ای نگار بهشتی که قامتت

طوبی صفت هماره به خوبی سمر شود

برجه بیا بگو بشنو می بده بنوش