برجه بیا بگو بشنو می بده بنوش

گر دل مرا به مور خطت راهبر شود

طوبی لک ای نگار بهشتی که قامتت

طوبی صفت هماره به خوبی سمر شود

مگذار عمر بر سر بوک و مگر شود

وز بهر آنکه رنج جهانت رود ز یاد

چندان بخوان مدیح ملک کت ز بر شود