مگذار عمر بر سر بوک و مگر شود

طوبی لک ای نگار بهشتی که قامتت

طوبی صفت هماره به خوبی سمر شود

برجه بیا بگو بشنو می بده بنوش

وز بهر آنکه رنج جهانت رود ز یاد

چندان بخوان مدیح ملک کت ز بر شود

تا تنگ شکرت که در آن جای بوسه نیست