چون سیم و زر عزیز بود لیک خود مباد

تا سر کند فغان و بر او نوحه گر شود

شاهاگر این قصیده شود مر ترا پسند

چون صیت همتت به جهان مشتهر شود

کاو نزد شاه خوارتر از سیم و زر شود

او چون گهر یتیم بود شه یتیم دوست

شایدگر از قبول ملک مفتخر شود