دو زلف داشت مهم چون دو شب برابر روز

که ترک نوش لب من ز راه مست رسید

اگرچه قافیه یابد خلل ولی به مثل

چو گل نباشد در باغ هم خوشست خوید

و یا دو هندوی عریان مقابل خورشید

چو نقطه دهنش تنگ و در وی از تنگی

سخن چو دایره برگرد خویش می گردید