اگرچه قافیه یابد خلل ولی به مثل

چرا ز دیدن او رنگ آفتاب پرید

هنوز در دل من هست ذوق حالت دوش

که ترک نوش لب من ز راه مست رسید

چو گل نباشد در باغ هم خوشست خوید

دو زلف داشت مهم چون دو شب برابر روز

و یا دو هندوی عریان مقابل خورشید