هنوز در دل من هست ذوق حالت دوش

که گونه زرد شدش از ملال و پشت خمید

نشان داغ ولیعهد اگر نداشت هلال

چرا ز دیدن او رنگ آفتاب پرید

که ترک نوش لب من ز راه مست رسید

اگرچه قافیه یابد خلل ولی به مثل

چو گل نباشد در باغ هم خوشست خوید