که گونه زرد شدش از ملال و پشت خمید

جراحتی به دل از روزه داشت شیشه می

چو پنبه از سر زخمش فتاد خون بچکید

مگر هلال درین ماه روزه داشت چو من

نشان داغ ولیعهد اگر نداشت هلال

چرا ز دیدن او رنگ آفتاب پرید

هنوز در دل من هست ذوق حالت دوش