چو در حدیقه بیجاده شاخ مروارید

بدادمبش قدحی می که همچو جوهر عقل

نرفته در لبش از جام در دماغ دوید

مئی چوکاهربا زرد وکف نشسته بر او

و یا تو گفتی در بوستان به قوت طبع

همی شکوفه بر اطراف سندروس دمید

چو مست گشت ولیعهد را ثنایی گفت