حسین خان میر ملک جم که چون در بزم بنشیند

که چون نوروز آید نوبت بوس وکنار آید

تو شکر خنده می کردی و نیک آهسته می گفتی

بود نوروز من روزی که صاحب اختیار آید

نصیب اهل گیتی از یمین او یسار آید

به گاه کینه گر تنها نشیند از بر توسن

بد اندیشش چنان داند که یک دنیا سوار آید