من نشسته با نگاری کز لب میگون او

بیضه شهباز بنگر کز غراب آمد پدید

تا شب زنگی سلب خرگاه مشکین برفراشت

کهکشان همچون یکی سمین طناب آمد پدید

در دو چشم من همی رشک شراب آمد پدید

خانه گلشن شد چو مهرش از نقاب آمد برون

حجره روشن شد چو رویش بی نقاب آمد پدید