حجره روشن شد چو رویش بی نقاب آمد پدید

من نشسته با نگاری کز لب میگون او

در دو چشم من همی رشک شراب آمد پدید

خانه گلشن شد چو مهرش از نقاب آمد برون

ل ب گشود از ناز و هستی از عدم گشت آشکار

رخ نمود از زلف و رحمت از عذاب آمد پدید

با سرانگشتان خود زلفین خود را تاب داد