با سرانگشتان خود زلفین خود را تاب داد

حجره روشن شد چو رویش بی نقاب آمد پدید

ل ب گشود از ناز و هستی از عدم گشت آشکار

رخ نمود از زلف و رحمت از عذاب آمد پدید

صد زره بر عارضش از مشک ناب آمد پدید

چین زلفش را گشودم همچو کار روزگار

زیر هر تارش هزاران گیرودار آمد پدید