صد زره بر عارضش از مشک ناب آمد پدید

ل ب گشود از ناز و هستی از عدم گشت آشکار

رخ نمود از زلف و رحمت از عذاب آمد پدید

با سرانگشتان خود زلفین خود را تاب داد

چین زلفش را گشودم همچو کار روزگار

زیر هر تارش هزاران گیرودار آمد پدید

زیر آن گیرنده مژگان چشم خواب آلود او