برین گونه پربو شد ازبوی ما

چنین گفت خسرو که شیرین بشهر

چنان بد که آن بی منش تشت زهر

کنون تشت می شد به مشکوی ما

ز من گشت بدنام شیرین نخست

ز پرمایگان نامداری نجست

همه مهتران خواندند آفرین