ریزد به یک نفس یک آسکون غرر

دورست چون منی ، هشیار نکته دان

در عهد چون تویی بردن چنین خطر

با آن که در سخن همواره کلک من

گاه حساب مال صفرست دست من

بر عیش سالیان زان نبودم ظفر

ارجو که جود تو آسوده داردم