کامروز خلق را به حقیقت تویی پدر

گه پای تا به سر همه چشمت چون زره

گه فرق تا قدم همه گوشست چون سپر

گر بوالبشر لقب نهمت بس شگفت نیست

تو مرکز وجودی و لابد به سوی تو

مایل شود خطوط شعاعی ز هر بصر

همچون خطوط قطرکه بر سطح دایره