تاکز بریدنش شود انگور بیشتر

تا دانه تن نکاهد اول به زیر خاک

آخر به باغ می نشود نخل بارور

ناطور از نخست برد شاخ و برگ تاک

وانگور تا به خم نخورد صدهزار لت

رنج هزار ساله کی از دل کند به در

چون چهر شه نیابد در روشنی کمال