چشمم چو غار و اشک برو تار عنکبوت

محروم داشت چشم مرا چرخ بدسیر

تاج خروس بد مژگانم ز خون دل

تا چرخ بسته بود چو باز از توام نظر

کرده در آن خیال تو چون مصطفی مقر

منت خدای را که چو بلبل به شاخ گل

اکنون سرود وصل تو خوانم همی زبر