بگرفت جهان را همه بی یاری لشکر

اقلیم خراسان که در آن شیر هراسان

یک ره چو خور آسان بدو مه کرد مسخر

چون خو ر که جهان گیرد بی نصرت انجم

ای گرز تو چون بخت نکوخواه تو فربه

ای تیغ تو چون جسم بداندیش تو لاغر

در فصل زمستان که کس ازکنج شبستان