در فصل زمستان که کس ازکنج شبستان

بگرفت جهان را همه بی یاری لشکر

ای گرز تو چون بخت نکوخواه تو فربه

ای تیغ تو چون جسم بداندیش تو لاغر

گر مرغ شود سوی گلستان نزند پر

بستی و شکستی سپه خصم تناتن

رفتی و گرفتی کره خاک سراسر