قندست و همان به که شود قند مکرر

زیبدکه بدو فخر کنی بر همه شاهان

زانگونه که از همرهی خضر سکندر

تکرارکنم مدح تو شاها که مدیحت

آنی تو که در روز و غا آتش خشمت

کاری کند از شعله کین با تن کافر

ک ز سهم تو بی پرسش یزدان به قیامت