خون شد ز بیم تو جگر خصم از آن شناخت

از خاک گاه جود تو زرین دمد شجر

در روز بخشش تو ز شرم عطای تو

زی ابر باژگونه بتازد همی مطر

دانا که هست خون را تولید در جگر

آنسان که ناوک تو ز سندان گذرکنل

اندر بدن فرو نرود نوک نیشتر