دانا که هست خون را تولید در جگر

در روز بخشش تو ز شرم عطای تو

زی ابر باژگونه بتازد همی مطر

خون شد ز بیم تو جگر خصم از آن شناخت

آنسان که ناوک تو ز سندان گذرکنل

اندر بدن فرو نرود نوک نیشتر

نبود مجال پرسش خلق ار به روز حشر