صبح صفت ناکشیده یک نفس از دل

بر به زمین نامدی قضای مقدر

پیر خرد بد طفیل ذات تو گرچه

کشت به طفلی ترا سپهر معمر

روز تو شد تیره تر ز شام مکدر

چشم و دل عالم و زمانه تو بودی

شخص تو زان خرد بود و شکل تو لاغر