لیکن چون چشم و دل بدان همه خردی

روز تو شد تیره تر ز شام مکدر

چشم و دل عالم و زمانه تو بودی

شخص تو زان خرد بود و شکل تو لاغر

هر دو جهان بود در وجود تو مضمر

عمر تو چون لفظ کاف و نون مشیت

کم بد و زو زاد هرچه زاد سراسر