گر آب رخت را نبدی شعله آذر

رفتم به میان تو کنم رخنه چو یاجوج

بستی ز سرین در ره من سد سکندر

پیوسته زمین تر شدی از آب رخ تو

رخساره نمودی و دلم بردی و رفتی

مانا صنما از پریان داری گوهر

زلف تو به روی تو سر افکنده ز خجلت