رخساره نمودی و دلم بردی و رفتی

بستی ز سرین در ره من سد سکندر

پیوسته زمین تر شدی از آب رخ تو

گر آب رخت را نبدی شعله آذر

مانا صنما از پریان داری گوهر

زلف تو به روی تو سر افکنده ز خجلت

بنیوش دلیلی که نکو داری باور