پس از قرنی کند ماوا برین فیروزه گون منظر

نوال دست جودش زانچه درخورد قیاس افزون

عطای طبع رادش زانچه در وهم و گمان برتر

اگر دربان درگاهش فشاند گردی از دامن

به دارالضرب گیتی بی قرین ضراب بخت او

هماون سکه ی صاحبقرانی زد به سیم و زر

کمان و تیر و تیغ و کوس او در پره هیجا