ز رومی مغفرت صد زنگ انده بر دل قیصر

به کوه و دشت اگر بارد نمی از فیض احساث

شود خارش همه سوری شود سنگش همه گوهر

ز چینی جوشنت صد چین حسرت بر رخ خاقان

ثنای شاه را نبود کران قاآنیا تاکی

فزایی رنج کتاب و مداد و خامه دفتر

بجوشد تا میاه از انشراح خاک در اردی