تا حشر زنگیان را رومی بود پسر

هر هشت جنت از گل مهر تو یک نسیم

هر هفت دوزخ از تف قهر تو یک شرر

گر آفتاب رای تو تابد به زنگبار

ور شکل حنجر تو نگارند در بهشت

مومن کشد نفیرکه یا حبذا سقر

داغی که بر سرین ستوران نهند خلق