اسبان چو صرع دار کف آرند بر دهان

در جسم خاک لرزه ز هرای شاد غر

از گرد ره چو زلف عروسان شود زره

از رنگ خون چو تاج خروسان شود تبر

چون بر هلال تیغ یلانشان فتد نظر

طوفان خون بر اوج فلک موج زن شود

هرگه چو نوح خشم تو گوید که لاتذر