نهفت چهره و شد بسته بر جهان آن در

گمان برم که جهان را خدا عقوبت کرد

چراکه هجر وی از هر عقوبتیست بتر

گشاده بود رخش بر جهان دری ز بهشت

به باغ خلد خرامید و از شمایل خویش

به باغ خلد بیفزود باغ خلد دگر

مگو که زیور حسنش فزون شود ز بهشت