به باغ خلد خرامید و از شمایل خویش

چراکه هجر وی از هر عقوبتیست بتر

گشاده بود رخش بر جهان دری ز بهشت

نهفت چهره و شد بسته بر جهان آن در

به باغ خلد بیفزود باغ خلد دگر

مگو که زیور حسنش فزون شود ز بهشت

که او ز چهره فزاید بهشت را زیور