تراکه از کرمت شاد بود دشمن و دوست

ترا که گفت که بی چاکران روی سفر

تراکه نفع سخایت به مور و مار رسید

به مور و مار سپردیم خاکمان بر سر

زکف چو دشمن دادیم دوستی بنگر

ز رفتن تو اگر رفتگان خوشند چسود

که ماندگان ترا ماند داغها به جگر