که ماندگان ترا ماند داغها به جگر

تراکه از کرمت شاد بود دشمن و دوست

زکف چو دشمن دادیم دوستی بنگر

ز رفتن تو اگر رفتگان خوشند چسود

پدر هنوز درین ذوق بود کز سر شوق

هزار تحفه فرستد ترا ازین کشور

برای بازوی تو حرز سازد از یاقوت