دریغ بود که کافور مردگان پاشند

دریغ بود ز بردت کفن کنند به بر

به جای آنکه نهی سر فراز بالش زر

دریغ بود به خشت لحد گذاری سر

به گیسویی که ز خود داشت نکهت عنبر

تو آن کبوتر عرشی کنون ز غصه منال

گر از قفس به سوی آشیان گشودی بر