تو آن کبوتر عرشی کنون ز غصه منال

دریغ بود به خشت لحد گذاری سر

دریغ بود که کافور مردگان پاشند

به گیسویی که ز خود داشت نکهت عنبر

گر از قفس به سوی آشیان گشودی بر

ترا خدای دهد جای در کنار نبی

چه این نبی پدرت باشد و چه پیغمبر