ز باده تلختری نیست کش خوریم به ذوق

به کام ما دهد از روی طبع طعم شکر

مگر نه این رگ شریان که رشته تن ماست

دهیم مزد به فصاد تا زند نشتر

که تلخیش به طبیعت حلاوت آرد بر

ز بانگ زیر و بم چنگ کی به رقص آییم

اگر بر آن نزند زخمه مرد خنیاگر