دهیم مزد به فصاد تا زند نشتر

مگر نه داروی تلخ حکیم گاه علاج

به کام ما دهد از روی طبع طعم شکر

مگر نه این رگ شریان که رشته تن ماست

ز باده تلختری نیست کش خوریم به ذوق

که تلخیش به طبیعت حلاوت آرد بر

ز بانگ زیر و بم چنگ کی به رقص آییم